Corsica - september 2001

Eén van de wensen om nog eens naar op vakantie te gaan is Corsica. Het land van de vendeta's. Het land van Ozewiezewozewiezewallix. Het mooiste stukje aarde zoals de Corsicanen beweren. We wilden net als Asterix op het eiland aankomen van zee, om het maquis al te kunnen ruiken...

De bekendste wandelroute op Corsica is de GR20, die dwars door het midden van het eiland gaat. Dit is naar men zegt de zwaarste route in Europa. Mede omdat we in de warme september maand gaan, besluiten we op zoek te gaan naar een alternatieve wandelroute, zodat we een mix krijgen van bergen en kust. En dat is er in Corsica volop. Er zijn op Corsica nog 5 wandelingen: de Mare e Monti en Mare a Mare. Er zijn een aantal varianten zodat het eiland een aardig netwerk van paden heeft zodat je samen met de GR20 een heel eigen wandeling kan maken.

Wij besluiten het volgende reisschema te plannen:

• Met Easyjet naar Nice met de ochtendvlucht
• Met de boot van Nice naar Calvi
• De Mare e Monti Nord wandelen van Calenzana naar Evisa
• De Mare a Mare Nord wandelen van Evisa naar Corte
• Met de trein naar Ajaccio en daar een auto huren voor de laatste dagen
• In elk geval een bezoek aan Bonifacio voor een romantische boottocht
• Van Ajaccio met de boot naar Nice
• Met Easyjet weer terug

We boeken alles via internet. De site van scnm blijkt niet echt goed te werken en we boeken via de dependance in Belgie.

Er blijkt niet veel documentatie te zijn van de routes. De beste is het Franse boekje 'Corse, Entre mer et montagne'. Aangezien ons Frans niet echt goed is besluiten we in de kantlijn van het boekje alvast de moeilijke woorden vertaald neer te zetten.

Meer informatie over Corsica vindt je op http://corsica.pagina.nl/.

30 augustus - Heenreis
We vertrekken om 9:15 van Schiphol en zijn twee uur later in Nice. We nemen daar de bus naar het centrum en wandelen van daar rustig naar de haven. Hier blijkt de boot naar Calvi te zijn geannuleerd vanwege slecht weer. We krijgen een ticket naar Ile Rousse en vandaar een busreis naar Calvi.

De bootreis is een ware hel. Het stormt op de Middellandse Zee. In de snelle catamaran zien we de zeespiegel van nabij door het linkerraam een beuk en dan door het rechterraam. De weinige mensen aan boord zeggen niets... was de kapitein dan toch iets te overmoedig?

Met een uur vertraging zien we Corsica. Het is echt bijzonder de bergen te zien opdoemen vanuit zee. In het gezellige plaatsje Calvi besluiten we een hotelletje te nemen omdat het al laat is en we ook nog willen eten. Een moeilijke keuze uit de vele terrasjes.

31 augustus - Calvi - Calenzana - Bonifatu
We nemen de taxi naar Calenzana. Daar doen we de laatste inkopen en beginnen de wandeling. Het is weer even wennen. Volle rugzak (Eric 16.5 kg, Vera 14 kg). Het is meteem klimmen.

Al heel snel zien we de zee vanuit de bergen met in de verte Calvi. Het is warm en na 3,5 uur komen we bij een badkuipje waar we pootje baden. Het laatste stuk naar Bonifatu is steil. Maar de auberge daar is heel mooi en ligt in de schaduw. Ook de tent kan daar achter onder de bomen staan op een terras van de kleine camping.

Het eten bij de auberge is erg lekker. We krijgen een gratis gateau de castagna omdat we toch geen Duitsers zijn. Er is vanwege de harde wind veel kans op brandgevaar. Veel gebieden zijn afgesloten, maar de volgende dag vertrekken we maar gewoon...

1 september - Bonifatu - Tuarelli
We beklimmen direct de Bocca di Bonasse (1153m), 2,5 uur klimmen. De rest van de route is langzaam afdalen via de heerlijk ruikende maquis naar Tuarelli. Ondanks de hitte, geeft de maquis erg veel schaduw, zodat het lopen toch goed gaat. In Tuarelli is een camping langs de rivier met allemaal badkuipjes. We zwemmen er even in, want het is bewolkt en niet echt meer warm (het water wel).

's Avonds zijn de rotsen langs de rivier mooi verlicht. Als Eric naar het toilet loopt na het heerlijke eten in de campingbar, krijgt Vera een gitaar in de handen gedrukt. Ze stemt 'm en gaat haar eigen geschreven liedjes zingen. De corsicaanse familie van de campingeigenaar, die inmiddels ook in de bar was gaan zitten, vonden het zo mooi dat we bij hun moeten gaan zitten. Er komt een andere Corsicaanse zanger die de gitaar weer overneemt. Vera speelt ook nog een paar keer. Later speelt ook nog een man met een keyboard. Het is gezellig. De Corsicanen gaan eten. Wij drinken nog wat met ze en gaan daarna naar bed. We horen ze nog zingen tot 3.00 uur.

2 september - Tuarelli - Galeria
De rijdende winkel komt niet op zondag. Hadden we ons niet gerealiseerd, dus wordt het een dagje 'marsen'. We lopen langs een rivier met veel water door het maquis. Onderweg loopt de rivier door aparte rode rotsen en daarna lopen we weer door het schaduwrijke maquis naar Le Fango. Hier zijn wat barretjes. Nadat we in een gehucht wat gedronken hebben, lopen we door het zeer dichte maquis. Het pad is een soort tunnel waardoor je loopt. De zon komt er niet doorheen, dus ondanks de hitte gaat het goed.

Het boekje voorspelt 180 meter stijgen, maar er komt maar geen eind aan. We dalen - klimmen - dalen - klimmen. Het is eigenlijk 3 keer 180 meter klimmen. Nadat we ook nog bijna de weg kwijtraken, doordat de route aanduiding oranje is en de stenen ook, komen we aan in Galeria. Een klein plaatsje, maar er is een camping, een strand en een paar restaurants. Dus een heerlijke duik in zee, eten en slapen!

3 september - Galeria - Girolata
Tot nu toe hadden we gemerkt dat nog een Duits stel en een groepje van vier Fransen de tocht deden. We spreken op de camping met de Duitsers, zij besluiten een rustdag te nemen, omdat ze het tot nu toe erg zwaar en warm vonden. Wij besluiten door te gaan. We beginnen bij de postbank, waar we geld kunnen pinnen, daarna doen we boodschappen. We eten boven het dorp ons brood en proberen te vertrekken. Het is even zoeken, maar om 10:30 beginnen we dan eindelijk. Het is een erg lange klim en zeer steil. Het gewicht op de rug laat zich voelen. Gelukkig is er wederom veel schaduw. Uiteindelijk komen we op de bergkam met een heel mooi uitzicht naar beide kanten.

We lunchen en lopen via een steile afdaling naar beneden. Girolata is een dorpje waar je alleen wandelend of met de boot kan komen. Vanaf een hooggelegen bar kunnen we de laatste volgepakte toeristenboot binnen zien komen. Even is het druk. Na 30 minuten gaan ze weer. Wij gaan even zwemmen in de zee. Met de groep Fransen en nog 5 andere mensen slapen we in de gite d'etape. Daar eten we (met name Vera) Corsicaanse stinkkaas. Vera wil daarna veel drinken. Dit doen we dan maar. Daarna gaan we naar bed, met z'n allen in een klein hok.

4 september - Girolata - Curzu
Het ontbijt is al om 8.00uur. We vertrekken om 8:30 en willen in de winkel wat kopen, maar die zou tussen 8.00 en 9.00 uur open gaan,wat later kon ook. Om 8.45 geven we op en beginnen. Er zijn twee mogelijkheden: De lange route over twee bergkammen of een iets kortere route meer langs de kust. We nemen uiteindelijk op de splitsing na 45 minuten toch de lange route. Vanaf daar zien we dat de winkel ook nog dicht is. Geleidelijk komen we op hoogte. We steken een weg over midden in het gebergte en worden vanuit een bus als toeristische attraktie bekeken.

We komen op de 'crête de saliseil' en lopen naar Capu di Curzu (852 meter). Vanaf hier kunnen we een heel stuk Corsica overzien. We zien het park Scandola dat we de afgelopen twee dagen hebben doorkruist en aan de andere kant net niet de Monte Cinto (hoogste berg van Corsica), die is in de wolken. In de golf voor Girolata zien we plotseling een regenbui beginnen. We beginnen maar snel met afdalen en ja hoor het gaat regenen. Net als we besluiten het fototoestel in te pakken, stopt het. De aarde heeft het water opgezogen. Het ruikt fris. Eigenlijk willen de blaadjes meer, maar de boze wolk trekt over. Wij dalen af naar Curzu. Een vriendelijke Corsicaan wijst ons de weg. We kunnen er ook met onze tent bivakkeren. Het is ook een winkel tegelijk. We eten frites bij een barak verderop langs de weg. De man verteld ons dat het sinds begin juni niet meer echt heeft geregend.
Curzu is met de ondergaande zon en uitzicht op de piana een waar sprookjesdorp. We nemen maar een koele witte wijn, een Corsicaanse die natuurlijk een prijs heeft gewonnen.

5 september - Curzu - Porto
We vertrekken richting Serriera en klimmen via het heuvelachtige maquis naar maximaal 350 meter. Het hele pad loopt de hond met ons mee die ons gisteren ook al het laatste stuk naar de gite leidde. We raken het pad een paar keer kwijt, maar de hond brengt ons steeds terug naar het pad. We komen in de afdaling de eerste Nederlanders tegen die het pad andersom doen. We besluiten via een variant richting Porto te lopen en komen eerst op het strand uit. We drinken, zien de Franse groep weer en gaan zwemmen in de ruige branding (zelfs Vera). De hond is vier uur meegelopen en daat hier de andere badgasten vermaken. De routevariant is niet (zoals aangegeven) gemarkeerd, maar we vinden een doorsteek naar de hoger gelegen weg. We lopen via de weg naar Porto en genieten van het uitzicht op de rode kliffen. We kiezen de 3-sterren camping Oliviers omdat daar een wasmachine is. Porto is langgestrekt en tot het strand is het 2,5 km lopen. We eten 's avonds langs het strand.

6 september - Porto
We houden een rustdag. We slapen wat langer, gaan boodschappen doen en lopen wat door Porto. Porto is toeristisch, maar het is nu aardig rustig. Het strand met de branding is uniek! In een supermarkt komen we weer de Fransen tegen. Zij gaan vandaag wel verder naar Evisa. Wij gaan 's middags naar het strand. We bezichtigen een aquarium en beklimmen de tour (toren aan het water) van Porto. We schrijven de ansichtkaartjes op een terras aan het strand. Op het strand komen we ook de Duitsers weer tegen, die we een aantal dagen geleden in Galeria hebben gesproken. Ze heten Christaan en Uzzie. We kletsen wat, terwijl de hoge golven op de rotsen en het strand kletsen. Erg spannend om in te zwemmen. 's Avonds eten we op de camping in het restaurant.

7 september - Porto - Evisa
We snijden een klein stukje van de route af. Eigenlijk missen we de etappe Serriera-Ota, waar ook mooie stukken inzitten, maar jah... er is zoveel mooi. Om 8:30 uur doen we boodschappen en lopen over de weg naar Ota. Vandaar pikken we de route op. De Duitsers hebben de bus van 9.30uur genomen. We beginnen tegelijk in Ota. We gaan door de beroemde 'Gorges de Spelunca' met veel badkuipjes. Het is inderdaad mooi, maar dat het dagelijks door honderden toeristen wordt bezocht is duidelijk te zien. Weer komen we plotseling zo'n 30 man tegen (afdalend, waarschijnlijk een bus).

De klim naar Evisa is lang en zwaar. Eenmaal in Evisa zien we de Duitsers weer. We wisselen email adressen uit. Zij vervolgen de mare e monti naar Marigmana. Wij blijven de nacht in Evisa om morgen verder te gaan met de Mare a Mare Nord richting Corte.
De camping van Evisa licht irritant ver buiten de plaats (2km). We komen er Belgen tegen met exact dezelfde tent. Zij (Bjorn en Barbara) gaan ook nog boodschappen doen in Evisa en eten. We zien ze daar weer en besluiten er samen een gezellige avond van te maken.

8 september - Evisa - Calacuccia
De dag van de wilde varkens (GROOOINK). We nemen afscheid van de Belgen en lopen verder over de weg totdat we weer bij de route komen. We komen langs piscines naturelles en een waterval. Dan volgt een steile klim (of klauterpartij beter gezegd). Drie uur zijn we aan het klimmen en ondertussen zitten er ook wat vlakke stukken tussen, waar we de eerste wilde varkens zien.
We doen een poging om in een badkuip te gaan zwemmen, te koud! Boven op de Col de Verghio komen we een varken met biggen tegen. We lopen snel verder om ook de volgende etappe te doen. Onderweg komen we heel veel varkens tegen. Ze hebben allerlei kleuren: roze, bruin, rood, zwart, gevlekt...

Bij een andere badkuip, in een andere rivier gaan we dan echt zwemmen (nou ja, erin en eruit). Erg koud. Het duurt eindeloos voordat we in Albertacce aankomen, maar het pad is erg mooi! We vervolgen onze weg naar Calacuccia. Eenmaal daar aangekomen, blijkt de camping 4 km terug te zitten en het hotel zit vol en het hotel verderop ook. Het is inmiddels al 20:00 uur. Eric vraagt bij 'Hotel des Touristes' toch naar een kamer. We krijgen er uiteindelijk één zonder toilet en douche. We eten in het restaurant er tegenover. We zijn erg moe en gaan vroeg onder de wol.

9 september - Corte
's Ochtends blijkt Vera overal spierpijn te hebben en tolt zij op haar benen als we naar het ontbijt gaan. We besluiten uiteindelijk met de taxi naar Corte te gaan en lopen niet de laatste twee etappes: jammer, jammer. Maar ook de rit in de taxi is heel mooi en de chauffeur zet ons uiteindelijk af bij een camping vlak naast de stad. 's Middags slaapt Vera en Eric verkent Corte een beetje. Om 15:30 uur gaan we even samen. We eten in de avond op het plein waar een gedenkwaardig standbeeld staat. Corte is erg mooi. Het uitzicht vanaf de Citadel ook. Vandaar kun je mooi de bosbranden zien!

10 september - Gorges de Tavignola
Vera is weer beter! We gaan naar de Gorges de Tavignola, nu maar op de toeristische manier bekijken (2,5 uur lopen tot de brug en dan in twee uur weer terug, zonder bepakking). 100 meter verder dan de brug vinden we toch een mooie vrijstaande badkuip, maar het is niet echt warm in de schaduw. We zien op de terugweg een geblesseerde vrouw op het pad gered worden met een helikopter. We doen wat inkopen en maken daarna zelf eten.

11 september - verplaatsing
We besluiten met de trein richting Bonifacio te gaan. Om 11:10 uur vertrekt de trein voor een mooie rit door de bergen. We ontmoeten zeelanders die alles met het OV doen. Zij stappen ook in Ajaccio uit. Daar zien we onze retourboot en maken een verkenning door de stad. We huren een auto bij een Corsicaanse firma, iets goedkoper, toch een mooie nieuwe Saxo! We rijden naar het zuiden en stoppen om ongeveer 18:30 bij Pianotello en vinden een camping aan het strand. De omgeving heeft minder hoge bergen, maar is erg ruig, overal geërodeerde stenen met gaten. Erg mooi om te zien. 's Avonds op het strand de ondergaande zon (achter de heuvels) bekeken. Daarna eten we in het plaatsje in een chiq restaurant met allemaal dure bootjesmensen, toch voor weinig!

12 september - Menhirs
We vertrekken met de wagen om menhirs te gaan zoeken. Na een lange rit over een smal bochtig landweggetje zien we een aanwijzing. Op een verlaten plek, waar je inderdaad een mooie nederzetting zou kunnen maken, staan de menhirs. We zoeken, maar vinden noch Asterix noch Obelix. We rijden daarna verder naar Tizano, een stranddorpje. We besluiten toch weer verder te gaan om de meest Corsicaanse stad 'Sartene' te bezoeken. Hele kleine steegjes en straatjes met als verbinding stenen trapjes. We kopen wat Corsicaanse spullen en drinken er wat. 's Avonds zullen we zelf eten maken. In een winkeltje waar we wat kopen wordt gevraagd of we Amerikanen zijn. Ze laten ons de krant zien met de enorme aanslag op het WTC in New York en Pentagon. Het blijkt gisteren te zijn gebeurd. Ongelooflijk! De rest van de dag is dit het enige waar we nog aan denken.

13 september - Bonifacio
We gaan naar Bonifacio en laten ons verleiden voor een boottocht, zoals ook Esther en Jack ons al hadden aangeraden. Het plaatsje is erg mooi. Toeristisch, maar met de overhangende rotsen waarop huizen zijn gebouwd is het zeer de moeite waard. Ondanks de vele rondvaartmogelijkheden is de boottocht erg romatisch. De boten zijn niet al te groot, maar het weer, de rotsen alles is zo rustiek en mooi!

14-17 september - strand en terug
We wilden nog een wandeling doen op de Rocca Alta, maar het weer werd bijzonder slecht. We besluiten de laatste dagen aan het strand van de Golf van Ajaccio door te brengen. Hier blijkt het weer ook wat beter te blijven. We doen nog een klein wandelingetje: het begin van de mare e monti sud. We bezoeken de laatste dag Ajaccio en lopen langs de bootmaatschappij. We horen dat de catamarans die dag niet varen wegens slecht weer. De andere grote boten zitten helemaal vol.
We besluiten een camping te nemen in Ajaccio en de laatste avond in de stad door te brengen. Ajaccio is een leuk stadje. We besluiten, dat als de boot geen zekerheid geeft we gewoon drect een vlucht boeken naar Nice vanaf het plaatselijke vliegveld. En inderdaad, het weer is instabiel. We kunnen de auto inleveren op de luchthaven. In het vliegtuig is nog ruim voldoende plaats. We merken dat de beveiliging enorm is toegenomen. Mijn onschuldige wandelstokken mogen niet mee het vliegtuig in, gelukkig kunnen ze nog bij de bagage. Het vliegtuig is met propellors aangedreven en heeft veel last van de wind. Boven Nice moeten we enkele malen een rondje vliegen om te mogen landen. Uiteindelijk dan toch in Nice.
We boeken op de luchthaven bij de VVV een hotel (Star-hotel): Dat gaat makkelijk. Je geeft je budget op, zij geven in no-time de mogelijkheden en het is geboekt. Het blijkt een leuk klein hotel te zijn met een echte moeder. Nice is een leuke stad om doorheen te wandelen.
De terugvlucht met Easyjet is wat vertraagd wegens de toegenomen veiligheidsmaatregelen. Maar we komen goed op tijd weer aan!